Beurs   |   Beleggen   |   Geld Lenen   |   Hypotheken   |   iGuru.NL   |   iGuru.BE   |   Informatie   |   Lastminutes  |   Lening vergelijken   |   Nieuws   |   Rente

Achtergronden »

Bespreek  | Bury Add To 
Geplaatst door: anna 1893 dagen geleden
In de ontwikkelingseconomie geldt eigenlijk maar één empirisch aantoonbare wetmatigheid: stabiele en vredige omgevingen en voorspelbare politieke beslissingen zijn noodzakelijke voorwaarden voor duurzame economische groei.
Het is mede om deze reden dat België, met de hoogste loonlasten van de OESO, relatief eenvoudig gespaard bleef van de economische crisis: politieke verandering is hier quasi onmogelijk.
Dat lijkt paradoxaal: België is namelijk een land waar de staatsstructuren in constante devolutie zijn sinds de jaren 60 en verandering de enige constante lijkt doorheen de naoorlogse institutionele geschiedenis.
Maar schijn bedriegt. Ons fiscaal stelsel is sinds medio jaren 60 niet meer gewijzigd, en op milieubeleid en een paar overheidsbedrijven na, is de materiële bevoegdheid van de overheid niet fundamenteel gewijzigd.
Dat terwijl een partij die de verandering hoog in het vaan draagt afgetekend de grootste partij van Vlaanderen is, en die koppositie wellicht niet spoedig zal moeten afstaan.
Het is eigenaardig hoe net onveranderlijkheid de motor van groei en ontwikkeling vormt: of dat nu de Chinese communistische partij, de schijnbare tegenstellingen tussen Democraten en Republikeinen in de VS, of de de facto eenpartijstaat in Singapore betreft.
Dat legt professor Enrico Colombatto uit, die aantoont hoe ambitieuze en onrealistische economische beloftes van politici leiden tot onzekerheid en slechte investeringsbeslissingen.
In tijden van economische neergang zijn politici immers geneigd om discretionair met hun bevoegdheden om te springen: noodwetten, Europese dictaten, herverdeling van eigendomsrechten,… we hebben ze allemaal de revue zien passeren de voorbije jaren.
Die plotse institutionele wijzigingen zorgen vaak voor zware economische shocks. Archetypisch voorbeeld daarvan is de plotse wijziging van de hypotheekrenteaftrek in Nederland, die tot een totale crash van de huizenprijzen en de bouwsector heeft geleid.
Hoe minder voorspelbaar politiek optreden dus wordt, hoe meer mensen provisies zullen aanleggen in functie van de verschillende mogelijke scenario’s die volgen. Zo zal excessief (sic) worden gespaard en zal er een kapitaalvlucht richting stabielere politieke stelsels op gang komen.
Zo is het succes van Syriza te danken aan de onrealistische beloftes van de voorgaande regeringen, hetgeen een enorme institutionele schok heeft teweeggebracht die wellicht tot het einde van de euro zal leiden.
Colombatto toont hetzelfde aan met onrealistische groeiprognoses en banenplannen, die geleid hebben tot zware economische meltdowns. Zowel in Europa als daarbuiten.
Landen die het best de crisis doorstonden werden gekenmerkt door hetzij weinig of geen ambitieuze politieke verandering of een correct inschatten door kiezers en investeerders van de politieke bluf. Zo herstelt Spanje relatief vlot dankzij de voorzichtige, weinig spectaculaire maatregelen van de Partido Popular.
In de context van België: zowel de mooie beloftes van de zogenaamde kracht van verandering als de apocalyptische voorspellingen van “Hart Boven Hard” en consorten dienen sterk gerelativeerd. De soep wordt immers nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend.
Bron: Geopolitical Information Service

Wie stemden er op dit nieuwsbericht?

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om te reageren of registreer hier.