Beurs   |   Beleggen   |   Geld Lenen   |   Hypotheken   |   iGuru.NL   |   iGuru.BE   |   Informatie   |   Lastminutes  |   Lening vergelijken   |   Nieuws   |   Rente

Achtergronden »

Bespreek  | Bury Add To 
Geplaatst door: anna 2175 dagen geleden
Sinds de Amerikaanse president Barack Obama zijn Affordable Care Act, of Obamacare, heeft geïntroduceerd, is er in de Verenigde Staten (VS) heel wat stof opgewaaid over de omstreden ziekteverzekering.
Om maar een voorbeeld te geven over hoe verward het land is, vertellen we je graag dat Mitt Romney, Obama’s grootste concurrent tijdens de laatste presidentsverkiezingen, als gouverneur in zijn eigen staat een vorm van universele ziekteverzekering heeft geïntroduceerd.
Maar, nu de huidige Amerikaanse president een zorgstelsel heeft ontworpen – dat nota bene is gebaseerd op de Romney’s principes – is iedereen er plots tegen. Natuurlijk kunnen we het dualistische politieke systeem daarvan de schuld geven.
Al moeten we meteen de opmerking maken dat de kwestie ruimer is dan de eeuwigdurende strijd tussen de Republikeinen en de Democraten.
Het gaat erom dat, algemeen gesproken, er niet zoveel gezondheidsfreaks bestaan in de wereld als in de Verenigde Staten (VS) – naast het grootste aantal mensen met obesitas, welteverstaan. Tenminste, dat is de perceptie die iedereen heeft van mensen in dat land.
Dus, als zoveel mensen zo begaan zijn met hun fysieke en mentale gezondheid is het des te opmerkelijker dat de VS zoveel geld uitgeven aan vermijdbare ziektes, zoals bepaalde vormen van suikerziekte, kindersterfte en de dalende levensverwachting. Met een jaarlijkse kost van 17% van het BBP betalen de Amerikanen het meeste geld van alle OESO-landen, wat betreft ziekte-uitgaven, meldt The Economist.
En, toch. Volgens de krant – ja, dat is hoe The Economist zichzelf noemt – zouden de VS meer, veel meer, moeten uitgeven om vermijdbare aandoeningen uit de weg te ruimen:”In 2013 was het aandeel van het BBP hetzelfde als dat in 2009.”
Dat wil zeggen dat de ziektekosten hoger liggen dan wat de Amerikanen op dit moment kunnen betalen – of, dat was toch het geval twee jaar geleden. In ieder geval, dat wil zeggen dat het initiatief van Romney/Obama op geen beter moment had kunnen komen.
Zij die geen privéverzekering kunnen veroorloven door allerlei omstandigheden krijgen dankzij de federale dekking toch nog enige verlichting. Eigenlijk, onder Amerikaanse economen is het kostenverlichtende effect al langer bekend. De discussie die momenteel heerst, gaat over hoeveel kosten precies de Amerikaanse bevolking kan besparen door in te tekenen op Obamacare.
Dat is dan weer goed nieuws voor de ongeveer 41 miljoen Amerikanen die voor de federale ziekteverzekering zich geen gezondheidszorg konden veroorloven. Tegenwoordig is dat aantal teruggevallen naar 30 miljoen.
Dat is nog altijd bijzonder veel maar een daling van 25% is op zich nog altijd iets waar zowel Romney als Obama trots op mogen zijn. Het opzet van het programma is trouwens zodanig ontworpen dat elke Amerikaan een ziekteverzekering moet hebben. Want, of je nu op de privémarkt rondneust of op de gouvernementele, volgens ACA ben je als particulier wettelijk verplicht om een verzekering te hebben.
Laat dat nu net het gevoeligste punt zijn van iedereen die in de VS woont. In een land waar de politieke tegenstellingen zo groot zijn dat elke Amerikaan een eigen nieuwszender heeft, mag het je niet verwonderen dat er ondertussen complicaties zijn opgetreden.
Eerst en vooral, niemand zal je daar tegenspreken wanneer je zegt dat de het systeem beter kan worden georganiseerd.
“Traditionele Amerikaanse gezondheidszorg is inefficiënt en geldverslindend. (…) Dokters zijn [volgens die regeling] snel geneigd om allerlei onnodige procedures aan te rekenen om zo een nieuw jacht of het onderwijs van hun kinderen te kunnen betalen”, meent The Economist.
Dat is net wat de ACA wil tegenwerken. Het mechanisme dat daarachter schuilgaat, beloont het medische personeel wanneer patiënten adequaat worden geholpen. In het andere geval moet er een boete worden betaald. Patiënten moeten daardoor niet op zoek gaan naar de goedkoopste optie of de meest effectieve of de meest efficiënte. Dat wordt voor hen al gedaan.
Althans, zo luidt de theorie…
In de praktijk gaat het er anders aan toe. Herinner je je de 30 miljoen onverzekerden? Al zullen ze inmiddels met wat minder zijn, toch spreken we nog steeds over een zeer grote groep. Ongeveer een tiende van de Amerikaanse bevolking kan zich nog steeds geen ziekteverzekering veroorloven, ondanks het feit dat ACA juist in het leven is geroepen om armen degelijke gezondheidszorg te bezorgen.
ACA is niet voor iedereen weggelegd, zoals blijkt uit de getuigenis van Assante in The Guardian. Hij, net zoals het medische personeel, is wettelijk verplicht om zich te houden aan Obamacare en dus een ziekteverzekering móet kopen. Het probleem is dat hij de gezondheidszorg kan betalen.
Maar, door een ontwerpfout is ACA alleen bedoeld voor voltijdse werknemers, of in ieder geval, mensen die zoveel financiële moeilijkheden kennen dat ze minder dan 100 USD per maand aan de kant kunnen zetten om hun gezondheid veilig te stellen. Dat is in de VS een bijzonder klein budget.
Als je zoals Assante moet overleven op deeltijdse tewerkstelling heb je volgens de wet geen recht op een tegemoetkoming van de overheid.
Het gevolg is dat hij liever de jaarlijkse boete betaalt – en hoopt dat hem niets overkomt – dan dat hij zich blauw moet betalen aan allerlei kosten en daarbovenop nog eens een zo goed als onbetaalbare ziekteverzekering erbij moet nemen.
“De boete is tenminste iets waar ik eenmalig op het einde van het jaar mee te maken krijg”, zegt Assante.
Het is inderdaad schrijnend dat een groot deel van de bevolking uit de boot valt door een technisch detail. Dan moet je weten dat Assante zich mag rekenen tot een van de weinige gelukkigen die überhaupt een job heeft waarmee hij de boete kan betalen.
Desondanks mogen we zeggen dat Assante tot de grote groep van mensen behoort voor wie een ziekteverzekering een mooie droom zal blijven. Ja, steeds meer mensen vinden volgen de officiële cijfers een job maar meestal gaat het om onderbetaald werk, een deeltijdse betrekking of een combinatie van beide.
Zeker als je in een van de duurdere steden woont, maakt het eigenlijk niet uit of je voor Obamacare kiest of niet. De ziektezorg blijft gewoonweg te duur. Punt.
Heb je hoger onderwijs genoten dan is de kans zeer groot dat je bovenop je huur, maandelijkse kosten en belastingen ook nog eens een studielening hebt af te betalen. In een schrikbarend aantal gevallen lossen veel mensen ze dan ook niet eens (volledig) af, wegens onmogelijk.
Wie er in de nadagen van de crisis is afgestudeerd of zijn/haar job is kwijtgeraakt, is het sowieso al moeilijk om werk te vinden. Maar, wie uiteindelijk blijft doorzetten en aan een job geraakt, vergeet vaak dat het salarisniveau ook een grote deuk heeft gekregen.
Of, nee, dat is niet eerlijk om te zeggen. Het loon houdt er eigenlijk al veel vroeger een veel trager tempo op na:”De lonen (…) zijn bijna niet gewijzigd sinds de jaren ’90, met een gemiddelde tussen 16,35 USD per uur in 1989 en 16,60 USD per uur in 2012 [terwijl] de ziektepremies zijn gestegen (…) met 196% sinds 1999.”
Maar, hoe kan dat? Als de maandelijkse kosten zo laag zijn, hoe kan het dan dat de ziektezorg op zo’n onbetaalbaar hoog niveau kan blijven staan?
Wel, dat is simpel. Wie ooit al eens een grote aankoop heeft gedaan of een grote aankoop heeft moeten verzekeren, weet je altijd rekening moet houden met kleine letters. En, dat is in het geval van de Amerikaanse ziektezorg niet anders.
Of je een privéverzekering neemt of aanklopt bij de mensen van Obamacare, elk jaar moet je zien dat je de bijkomende kosten, de zogenaamde deductibles, kan betalen. “Die kunnen oplopen tot enkele duizenden dollar per jaar en als gevolg daarvan zijn de premies heus niet zo laag als dat Obama wil doen uitschijnen”, schrijft The Guardian.
Zoals de term zelf al zegt, zijn deductibles aftrekbare kosten waardoor de gemiddelde kostprijs per maand drastisch naar omlaag kan worden getrokken. Het probleem is dat je over een bepaalde drempelwaarde moet geraken om de kosten effectief te mogen aftrekken. Haal je die niet, kan je niets aftrekken en ben je, zoals Assante, beter af als je de boete betaalt.
Je moet inderdaad meer betalen om meer te kunnen aftrekken. Dat is de cynische kant van ACA.
Natuurlijk kan je ervoor kiezen om zonder aftrekbare kosten te werken. Maar, dat betekent dan – uiteraard – dat je rekening moet houden met een hogere maandelijkse premie. Voor de gemiddelde Amerikaan betekent zoiets kiezen tussen zijn/haar gezondheid en dus hogere kredietkaartafrekeningen of spaargeld opzij zetten.
Je mag twee keer raden wat de meest gekozen optie is.
In de VS bestaan er zoveel schrijnende verhalen van mensen die zich geen ziekteverzekering kunnen veroorloven. Ben je werkloos dan kan je altijd terecht bij Medicaid of Medicare – afhankelijk van de situatie waarin je je bevindt.
Maar, van het moment dat je een inkomen hebt, heb je daar geen recht op en moet je het zelf zien te rooien.
Ten einde raad keren veel deeltijdse en/of onderbetaalde werknemers zich naar ACA om dan uiteindelijk vast te stellen dat zelfs de voorgestelde verzekeringen even onbetaalbaar zijn als al de rest op de privémarkt. Om nog maar te zwijgen over het uiterst ingewikkelde proces om een Obama-verzekering te nemen…
Om al die redenen is het begrijpelijk dat al die mensen onverzekerd door het leven willen gaan.
 
bron: The Economist, The Guardian
Lees ook:
Hoe moeten de VS anders de werkloosheid aanpakken?

Wie stemden er op dit nieuwsbericht?

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Log in om te reageren of registreer hier.